Basiliek St. Martin

Grafstenen bewijzen dat er al in de 5e of 6e eeuw een christelijke gemeenschap in Bingen was. Waarschijnlijk in de Frankische tijd werd de parochiekerk aan de heilige Martinus gewijd. Sinds 1006 is St. Martin ook als abdijkerk gedocumenteerd, waar twaalf geestelijken onder leiding van een proost hun dienst verrichtten. Van het romaanse kerkgebouw getuigt alleen nog de crypte onder het koor en de zuidwesttoren. Na de grote stadsbrand van 1403 werd eerst het huidige middenschip opnieuw gebouwd. Pas later ontstonden de zijbeuken, waarvan de noordelijke echter al in 1502-1505 door een dubbele hal met stergewelf werd vervangen. Dit zogenaamde Barbaragebouw was als eigenlijke parochiekerk van de overige, voor de abdijheren gereserveerde delen gescheiden. In 1817/18 werden de abdijgebouwen en de kruisgang voor het westportaal afgebroken: het huidige voorplein naar de Nahe ontstond. In 1885 vond een zorgvuldige restauratie van de kerk plaats door de maker van de Rochuskapel, Max Meckel (bouw van zijkapellen en sacristie; maaswerkgalerijen aan de torens). In 1930 werd de kerk door paus Pius XI. tot basiliek verheven, maar viel in 1944 grotendeels ten prooi aan de bombardementen. Na de herbouw volgde een uitgebreide renovatie in de jaren 1981 - 1988. Op 1 april 1930 verleende paus Pius XI. St. Martin de titel van pauselijke basiliek. Na de bombardementen in 1944 stortten het gewelf van het middenschip en een deel van het altaar in. Vandaag de dag verwelkomt de kerk bezoekers weer met een bijzondere schoonheid.