Kasteel Hohneck (Heimburg)

Het wordt beschouwd als een voorbeeld van de historistische herbouw van een kasteelruïne, die werd uitgelokt door de Rijnromantiek. Vanaf 1295 liet de aartsbisschop van Mainz, Gerhard II van Eppstein (1230-1305), de bouw van de Heimburg beginnen aan de monding van de Heimbach in de Rijn. Dit was een reactie op het feit dat de paltsgraven in 1290 onrechtmatig de kastelen Sooneck en Reichenstein hadden toegeëigend. Het ongeveer vierkant aangelegde kasteel toont nog steeds in zijn bouwbestand een machtige schildmuur naar de Rijn tussen twee ronde torens. De zuidelijke daarvan werd omgebouwd tot een hoge donjon. Na verwoestingen in de Dertigjarige Oorlog verviel het kasteel tot een ruïne. De enthousiasme van edelen en rijke burgers voor de charme van de kasteelruïnes aan de Rijn leidde in de 19e eeuw tot veel eigendomsoverdrachten en de herbouw van de Heimburg. In de jaren 1866-68 werd de ruïne in opdracht van de landgoedbezitter baron Otto von Wackerbarth (1823-1904) hersteld met inachtneming van de middeleeuwse substantie. Daarbij werd boven de middeleeuwse kelder de tweelaagse 'Rijnvleugel' in neogotische architectuur met kantelen en torentjes gebouwd. Later kwam het kasteel in handen van gravin Charlotte van Mellin. Vanaf 1882 liet de wijnhandelaar Eduard Rabeneck de Rijnvleugel uitbreiden en in de tuin het neogotische 'Beheerdershuis' met kantelen en een wintertuin bouwen. In 1898 kwam het kasteel in handen van de grootindustrieel Robert Müser (1849-1927), die de molen erbij kocht en daar in 1910 een gastenhuis inrichtte. In 1920 kocht Nora Dunlop het kasteel voor 1 miljoen mark. De afhandeling van de aankoop werd gedaan door haar zwager en neef Hugo Stinnes, die tegelijkertijd eigenaar en algemeen directeur was van het bedrijf 'Hugo Stinnes GmbH'. Hij was destijds waarschijnlijk de belangrijkste Duitse grootindustrieel. Veel burgers van de plaats vonden in de inflatietijd werk op het kasteel bij bouwhoudingswerkzaamheden. De Heimburg diende de familie Stinnes en hun prominente gasten vele jaren als representatieve woning. Tot 1965 bleef het complex in familiebezit. Momenteel is het complex niet openbaar toegankelijk.