Evangelische Kerk Hundsbach

Hundsbach is een zeer oude, ooit karolingische nederzetting, gelegen aan een voormalige Romeinse weg die van het Rijndal naar Metz leidde. De aartsbisschop van Mainz, Willigis, liet hier rond het jaar 1000 een kerk bouwen voor het rechtsgebied 'Auf der Heide' bij Sien, die hij aan het klooster Disibodenberg schonk. Na de opheffing daarvan in 1559 en de invoering van de Reformatie nam de hertog van Pfalz-Zweibrücken, als voormalig kloosterbeheerder, de kerkelijke soevereiniteit over. De plaats was sinds 1483 als een leen van Pfalz-Zweibrücken in het bezit van de baron Boos van Waldeck. Dit leidde tot complicaties toen Pfalz-Zweibrücken zich na 1588 tot het calvinisme wendde. Vervolgens ontstond er in Hundsbach naast de lutherse een gereformeerde gemeente. De spanningen tussen de leenhouders (die overigens later weer katholiek werden) en de landheer (vermoedelijk 1669 - 1672) werden verergerd door de strijd tussen lutheranen en gereformeerden over het gebruik van de kerk, die in 1744 contractueel werd geregeld. In 1867 werd de oude parochiekerk van Hundsbach vervangen door een nieuwbouw van de regeringsarchitect Heinrich Krausch (1810-1873). De oude spanningen tussen de twee protestantse denominaties waren door de kerkelijke unie van 1836 irrelevant geworden. In 1937 vond de eerste restauratie plaats. Helaas werden de kerk en het pastoriehuis in het oorlogsjaar 1945 door een bombardement zo zwaar beschadigd dat ze na de oorlog opnieuw moesten worden opgebouwd. Hierbij kwam de historische betekenis van de kerkelijke schaffnei Meisenheim opnieuw naar voren, aangezien zij de wederopbouw van de Hundsbacher kerk met 22.000 DM ondersteunde. De kerk is een eenvoudige zaalkerk van breuksteen. Bij de renovatie in 1956 werden het altaar, de kansel en de doopvont van rood zandsteen gemaakt, wat goed harmonieert met het totaalbeeld van de kerk. De banken en de galerij zijn in twee bruintinten geschilderd. Van de 13 rondboogvensters zijn er drie in het koor en elk vijf aan elke zijde van het kerkgebouw geplaatst. Alle vensters zijn licht gekleurd en van glas-in-lood. Het orgel, gebouwd door de gebroeders Stumm uit Rhaunen-Sulzbach in 1867, staat op de galerij boven de kerk-ingang. Het is een eenmanualig orgel met 13 registers. Het orgelhuis en het werk zijn nog intact. In 1956 vond er een renovatie plaats door de firma Oberlinger. De hoge kerktoren heeft drie verdiepingen. De onderste twee worden elk onderbroken door een rozet als venster. Hier zijn ook de klokken opgehangen. Ze stammen - door afgifte in de twee wereldoorlogen - uit de 20e eeuw (1929, 1962). Alle klokken hebben een elektrisch klokkenwerk. Naast deze klokken in de toren is er in de Hundsbacher kerk ook een kleine klok uit de 14e eeuw, die afkomstig is uit het klooster Disibodenberg. Ze draagt het meesterteken van meester Sifride en heeft een gladde vorm met snaren op de zwelling. Omdat ze niet meer kan worden opgehangen, staat ze naast het altaar. In 1695 was ze tijdens de Pfälzische Successieoorlog (1688-1697) door de Fransen gestolen - een lot dat ze deelt met een klok uit Kirschroth. Toen men na de oorlog een klok op het grondgebied van Hundsbach vond, maakten de Kirschrothers deze aanvankelijk zich eigen, omdat ze naar verluidt veel kenmerken van hun vermiste klok herkenden. Maar ook de Hundsbachers claimden hun recht en stonden op teruggave van 'hun klok'. Zo kwam dezelfde klok na een daadwerkelijk gevoerd 'klokkenoorlog' weer terug bij haar rechtmatige eigenaar, de protestantse kerk in Hundsbach. Tegenwoordig is de sfeer in het godshuis veel vrediger - en in ieder geval uitnodigend.