Morgenbachtal

» Waar de ijsvogel vist & bronwater over watervallen naar beneden valt. Een klein natuurreservaat – ook avontuurlijk voor wandelaars, hikers & klimmers «

Wild-romantisch. Weelderig begroeid. Het ruikt naar mos. Varens omzomen het pad. Een frisse koelte hangt in de lucht, zoals alleen van heldere beken kan komen. Het Morgenbachtal is van zeldzame schoonheid. Sinds 1984 is het 170 hectare grote gebied in het midden van het Bingerwoud onder natuurbescherming gesteld.

De vijf kilometer lange Morgenbach ontspringt onder de berg Franzosenkopf. Over schaduwrijke paden ben ik de bron naar de Rijn gevolgd, van west naar oost gelopen. Daarom waarschijnlijk ook de volksnaam: Wandelaars lopen langs een natuurlijke beek naar de zonsopgang, de ochtenduren tegemoet. Wat een mooi beeld!

Een mystiek spel van licht en schaduw ontvouwt zich voor mij. De kroonlagen van eik, beuk, esdoorn, linde, es, els, iep en kastanje begeleiden me. Opvallende groeivormen van de stammen op schraal grind en steile hellingen vallen me op. Een waar oerwoud van bomen. De eiken zijn meer dan 100 jaar oud. Paddenstoelen groeien aan bomen en onder kleine kloven in de rotsen. Hier overheerst vooral kwartsiet. Een oude brug markeert de benedenloop naar het Morgenbachtal, het mooiste deel van de route.

De Morgenbach stroomt kronkelend en bruisend langs massieve rotsen, vormt kleine meren en valt dan over meerdere watervallen naar beneden. De beek voert het hele jaar door water. Een van de meest kleurrijke bewoners van het bos vist hier met een scherpe snavel naar kleine vissen of kikkervisjes: de ijsvogel. De waterroerdomp houdt van een bad aan de oever. Ik trek mijn wandelschoenen uit, balanceer over vochtige stenen, verfris me tot aan mijn enkels in het koele water – en voel me als in de jungle.

Een oude, dicht met mos begroeide zandstenen muur trekt mijn aandacht. Een zo massieve versterking voor zo'n kleine beek? De schijn bedriegt, de beek kan woest worden. Het wordt warmer en lichter. Braamstruiken en vlierbessen omzomen nu het pad.

De Rijn met zijn warme leisteen komt dichterbij. Ik verlaat langzaam de stilte en koelte van het Morgenbachtal. Op een rots, omringd door stenen muren en wijnstokken, troont majestueus het kasteel Reichenstein in de zon. De warmte van het Midden-Rijndal omringt me en ik krijg zin in een glas wijn.