Pelgrims Kapel St. Quintin

SANKT QUINTIN Sankt Quintin is een van de oudste kerken in de Hunsrück. De oorsprong van de hoeve Quintenach, een kerk met dezelfde naam en de nederzetting Karbach (toen nog Büllingisheim of Bullingsheim genoemd) gaat terug tot vóór het jaar 1000, men vermoedt zelfs tot in de tijd van de Kelten. Voor het eerst werd St. Quintin genoemd in een bevestigingsakte uit 1109 van paus Paschalis II. De kleine pelgrims kerk valt op door zijn uitzonderlijke uiterlijk, een prachtige ligging direct aan de rand van het bos en de bron van de heilige Quintin die zich direct vooraan bevindt. Het wordt alleen versierd door een gevelruiter in plaats van een grote klokkentoren. Het indrukwekkende barokke altaar, het fresco van het Laatste Avondmaal en de houten figuur van de heilige Quintin kunnen op zondagen in de zomermaanden worden bezichtigd. Er gaat een sage in de omgeving dat de heilige Quintinus rond 800 na Christus onze streek met zijn schapenhoeder doorkruiste. Het was heet en de valleien en heuvels waren zonder water. St. Quintin (of Quentin zoals het ook geschreven wordt) raakte met zijn staf de aarde en er ontsprong een heldere bron. Op deze plek zou de kerk St. Quintin zijn gebouwd. De bron stroomt nog steeds, rechts naast de ingang van de begraafplaats. Zelfs in de heetste zomer levert het nog steeds water. De sage van de verzonken klok De St. Quintinskerk had vroeger een echte toren. Deze was echter bouwvallig geworden en men moest de drie klokken die daar hingen ergens anders onderbrengen. Men vertelt dat de ene naar Wellmich bij St. Goarshausen werd verkocht voor een vracht aardbeienwijn. De tweede kwam in de St. Anna kerk in het dorpscentrum van Karbach. Echter met de derde, de grootste klok, hadden de mannen uit Karbach weinig geluk. Ze laadden haar op een oude wagen en wilden haar naar Karbach brengen. De wegen waren toen niet verhard en de weilanden waren zeer moerassig. Omdat de klok zo zwaar was, brak onderweg een wiel en viel de klok van de wagen op het weiland. Snel legde men een ketting om haar lichaam, spande er paarden voor om haar op vaste grond te trekken. Maar het lukte niet. De volgende ochtend was de klok al diep in het moeras gezakt. Nooit meer werd ze eruit gehaald. Nog steeds ligt ze daarin en men vertelt dat wie op kerstavond rond middernacht op deze plek voorbij komt, haar kan horen luiden.