Op deze route komen cultuurgeschiedenis en landschap samen.
Tussen 1743 en 1786 hebben steenhouwer uit Britten talrijke wegkruisen gemaakt. Tien historische kruisen sieren de Steinhauerweg. In het schaduwrijke bos zijn smalle bospaadjes verweven met bredere boswegen. Op zachte bosgrond, gestaag licht bergafwaarts, wordt de vallei van de Saarhölzbaches bereikt.
Historische grensstenen van de voormalige grens zijn langs de weg te vinden. Na de Eerste Wereldoorlog werd de regio 'Saargebied' van Duitsland afgescheiden en onder het bestuur van de Volkenbond geplaatst. Bij de klim uit de idyllische Saarhölzbachtal bevindt zich een rustbos, dat via een brede weg wordt doorkruist.
Bij zonnig weer verlichten zonnestralen in een stilgelegde steengroeve de donkerrode rotsen, fascinerende schaduwspelen door de schaduw van de bomen boven de steengroeve. Uit kieren en spleten groeien bloemen en gras, enkele rotsplaten zijn bedekt met dikke moslagen, op sommige rotsen groeien bomen die hun wortels om de steen hebben gewikkeld. Bij de steengroeve 'Fonkenbruch' zijn de sporen van hamer en beitel nog goed zichtbaar op de donkere rotswanden van de smalle doorgang. Bomen hullen de steengroeve in mystiek donker. Enkele momenten later zijn er prachtige uitzichten 'Am Schönertskopf' over de bossen tot aan Losheim en Merzig.
De Steinhauerweg is door het Duitse Wandelinstituut beoordeeld met 87 ervaringspunten.
