De Wolmolen of Krischersmühle
De Wolmolen, die nu volgt na de Zondagsmolen, heette vroeger Krischersmühle en was een graanmaalderij. Maar ze heeft niet lang bestaan, al in 1850 wordt ze in oude documenten als 'Wüstung' vermeld. Maar tegen het einde van de 19e eeuw kwam er nieuw leven op deze plek. Een vindingrijke zakenman genaamd F. W. Bäumer richtte bij de voormalige maalderij een waterkracht aangedreven wolspinnerij op. In de Hunsrück was in die tijd de teelt van vlas en de schapenhouderij wijdverbreid.
In de lange winteravonden zoemden in veel huizen de spinnewielen, waarop de wol- en garen draden werden gesponnen. In eerste instantie was dit alleen voor de vervaardiging van eigen kleding, maar op een gegeven moment ontdekte men dat er met het garen goed geld te verdienen viel. In de dorpen van de Vorderhunsrück ontwikkelde zich een commerciële garenhandel. Talrijke mannen en vrouwen trokken met hun 'Kiepen' op de rug door de Duitse landen en behaalden met de verkoop van wol en garen goede inkomsten. Schoolraadslid Josef Klein rapporteert in zijn kleine geschrift over de levensomstandigheden in de Vorderhunsrück, dat in het jaar 1906 uit de burgemeesterijen Pfalzfeld, Obergondershausen en Halsenbach 400, 150 respectievelijk 95 personen in de wolhandel gingen.
De eigenaar van de Wolmolen maakte gebruik van de toenemende vraag naar wol. Hij bouwde aan de Baybach een kleine werkplaats, waar hij spinmachines installeerde die door een waterrad werden aangedreven. Zo had de industrie het stille Baybachtal bereikt. In 1909 ging de spinnerij van eigenaar Bäumer over naar de koopman Walter Werner Erich Müller uit Kastellaun. Maar de economische bloei in de Wolmolen duurde niet lang meer. Begin 20e eeuw nam de teelt van vlas en ook de schapenhouderij af. En toen de Hunsrück ook nog eens van elektriciteit werd voorzien, waren de watergedreven installaties overbodig geworden. Zo moest ook de Wolmolen zijn activiteiten staken. De gebouwen vervielen en op de fundamenten bouwde een natuurliefhebber een weekendhuis.
Onder de Wolmolen vallen ons enkele ingangen van grotten op, die met een ijzeren hek zijn beveiligd. Het zijn voormalige ertsgroeven, waarvan er nog een heleboel in het dal zijn. In de grotten verblijven tegenwoordig vooral vleermuizen. In de 19e eeuw zocht men overal in de Hunsrück naar ertsgesteente. Hier en daar vond men ook winbare lood-, zink- en zilvervoorkommen, maar over het algemeen was de opbrengst mager, zodat de bedrijven al snel werden opgegeven.
Uittreksel uit het boek 'van Mühle tot Mühle' een wandeling door het Baybachtal, verkrijgbaar voor 9,00 euro bij de Toeristeninformatie Emmelshausen
