Kasteelruïne Dalburg

Het indrukwekkende kasteel ligt op een bergspoor in het Gräfenbachtal, direct boven het kleine dorp Dalberg. De muren van de gevangenisgebouwen, met ooit drie poorten, zijn behouden gebleven, evenals de machtige ruïnes van het hoofdslot.

Nadat men een smalle poort heeft doorgelopen, komt men in het onderste kasteel. Hier staan verschillende gebouwruïnes met elk twee stevige ronde torens op de hoeken. Sommige gebouwen zijn als ruïne behouden. Via een trap komt men in het bovenste kasteel. Hier is de ruïne van de palas behouden gebleven en tegenover hem de bergfried. Er is geen ingang in de bergfried te zien, wat erop wijst dat hij nog een stuk hoger was.
Het gehele hoofdslot was omgeven door een hoge ringmuur, die ook nog in grote delen behouden is. Interessant zijn in het westen van het kasteel twee steunpilaren, die ooit een waterleiding droegen, die vanuit het hogere terrein vers water naar het kasteel leidde. In het jaar 1150 bouwde Godebold van Weyerbach het kasteel en droeg het op aan het bisdom Speyer. De Weyerbach noemden zich voortaan "van Dailberch". In de 14e eeuw stierf het geslacht uit met Anton van Dalberg. Rond 1400 kwamen de kamerheren van Worms in het uitsluitend bezit van Dalberg en voegden hun naam "genaamd van Dalberg" toe.
De nakomelingen van de kamerheren van Worms, genaamd van Dalberg, bezitten vandaag de dag nog de kasteelruïne.
De huidige eigenaar is prins zu Salm-Sahm en Dalberg. In de 19e eeuw werd het kasteel misbruikt als steengroeve en verviel tot ruïne.