Evangelische Kerk Desloch

Desloch maakte vanaf het begin deel uit van de parochie Meisenheim. Toen graaf Georg I van Veldenz in 1315 de Johannieters de kerk en parochie Meisenheim overdragen, was er vermoedelijk al een kapel in Desloch. De onderbouw van de toren is waarschijnlijk nog middeleeuws. Voor de Johannieters hebben waarschijnlijk al monniken van Disibodenberg diensten in de gemeente gehouden. Na de invoering van de Reformatie in Meisenheim vanaf 1526 en de opheffing van de Johanniter-commende ging de kerkelijke soevereiniteit over naar de hertog van Pfalz-Zweibrücken. De landsheerser was echter de Wild- en Rheingraaf. In de loop van een uitwisseling van rechten, die dergelijke overlap van bevoegdheden, die in strijd was met de opkomende opvatting van een zo gesloten mogelijk territoriale staat, moest wegnemen, kwam Desloch in 1595 onder Pfalz-Zweibrücken. Dit was des te noodzakelijker, omdat de kerkpolitiek verantwoordelijke hertog van Pfalz-Zweibrücken vanaf 1588 het calvinisme in zijn land invoerde, terwijl de Wild- en Rheingraaf, die net als alle landheren na de Augsburgse Vrede van 1555 de confessie van zijn onderdanen mocht bepalen, luthers bleef. Paradoxaal genoeg werd nu de oude, kerkelijke verbinding met Meisenheim verbroken en werd Desloch naar Hundsbach overgeheveld, hoewel het administratief nu tot het Ausamt Meisenheim behoorde. Al eerder was - zoals voor alle kerken of kapellen van de parochie Meisenheim - de in 1567 opgerichte kerkvoogdij verantwoordelijk voor de bouwlast van het Deslocher godshuis. De oorspronkelijke kapel heeft in de jaren 1663 en 1697 zware schade opgelopen door de Fransen. Nadat deze in 1747 was afgebroken, werd tot 1751 de kerk in haar huidige vorm gebouwd. In confessioneel opzicht was er in de jaren daarvoor het nodige gebeurd: in 1720 was er in Desloch een duidelijke gereformeerde meerderheid (bijna 56% tegenover een derde lutheranen en bijna 11% katholieken); in 1757 daarentegen vormden de lutheranen de absolute meerderheid van de bevolking (ongeveer 63% tegenover goed 30% gereformeerden en ongeveer 6,5% katholieken) - een unieke verandering in het Ausamt Meisenheim! Dit was geenszins zonder spanningen verlopen; er waren zelfs gewelddadige confrontaties (voornamelijk over schoolkwesties) tussen lutheranen en gereformeerden geweest. Desondanks konden de lutheranen een simultaneum, een medegebruik van de nieuwe gereformeerde kerk, afdwingen. Pas in 1836 kwam uiteindelijk de unie van de twee protestantse confessies in het gehele, nu hessen-homburgse Oberamt Meisenheim - en daarmee ook in Desloch - tot stand. Van 1839 tot 1953 was de gemeente weer naar Meisenheim overgeheveld. In 1953 werd ze weliswaar zelfstandig, maar werd ze vanuit Meisenheim of vanaf 1959 vanuit Jeckenbach verzorgd. Sinds 1972 behoort Desloch tot de kerkgemeente Jeckenbach, die in 1979 van de kerkvoogdij Meisenheim ook het eigendom van de Deslocher kerk overgedragen kreeg. De kerk is een eenvoudige, drie-axiale barokke zaalkerk, waaraan in het noorden een driezijdig koor en in het zuiden de imposante, in 1857 verhoogde toren is verbonden, waarvan de onderbouw - zoals al vermeld - mogelijk teruggaat op een middeleeuwse verdedigingstoren. In de toren hangen twee klokken, waarvan de ene tijdens de bouw van de kerk in 1750 in Zweibrücken werd gegoten (in de voorgangerkerk hing een klok van het klooster Disibodenberg, die mogelijk werd gebruikt voor het gieten van de nieuwe klok), terwijl de andere pas in 1922 in Bochum werd vervaardigd. Helaas is door de renovaties van het interieur sinds 1959 een groot deel van de oorspronkelijke inrichting (waaronder de kansel uit de 18e eeuw) verloren gegaan. Ook het imposante, maar onbruikbaar geworden orgel moest worden vervangen door een eenvoudig instrument van de firma Oberlinger. De huidige inrichting van het interieur is eenvoudig en bescheiden. Ter compensatie werd de kerk in 1980/81 versierd met een hedendaags kunstwerk: de in Engeland wonende Italiaanse kunstenaar Wilmo Gibello voltooide in slechts negen maanden (met assistentie van zijn leerling, de Spanjaard F. Martinez) zowel de drie indrukwekkende glas-in-loodramen van het koor, die voor de oude rondboogramen zijn geplaatst, als de tien goudomrandde schilderijen die in het interieur zijn opgehangen. In een expressieve symbolentaal tonen de afbeeldingen centrale plaatsen uit de Heilige Schrift. De kunstenaar, die in Siberië verwoeste kerken had gezien, wilde met zijn werk bijdragen aan de verheerlijking van God (het godshuis op de afbeelding, die de voltooiing van de kerk in het hemelse Jeruzalem na de openbaring van Johannes toont, is duidelijk een Russisch-orthodoxe kerk). Hoewel de stijl van de afzonderlijke afbeeldingen tussen verschillende richtingen lijkt te wisselen, blijft de artistieke eenheid van het geheel gewaarborgd. De gastvrijheid van dit charmante godshuis komt al tot uiting doordat regelmatig een paar torenvalken in een vensternis van de toren nestelt. Onder het dak heeft zich daarentegen al jaren de Grijze Langoor, een met uitsterven bedreigde vleermuissoort, genesteld. Bezinning, kunst en natuur - wat kan men meer verwachten van een bezoek?