Evangelische Kerk Löllbach

De kapel van Löllbach behoorde tot de parochie Meisenheim, hoewel de Wildgraven en niet de graven van Veldenz de grondheren van de plaats waren. Zoals alle kapellen van de genoemde parochie werd zij vanaf 1321 door de Johannieters beheerd. Na de ontbinding van de Johannietercommende Meisenheim in 1531/32 als gevolg van de Reformatie vanaf 1526 lagen de kerkpolitieke bevoegdheden bij de hertog van Pfalz-Zweibrücken, die deze echter in 1595 aan de Wild- en Rheingraven overdroeg, zodat de invoering van het calvinisme in het hertogdom vanaf 1588 nauwelijks effect heeft gehad in Löllbach. Ook de kerkelijke schaffnei Meisenheim (opgericht in 1567) was daarmee niet meer verantwoordelijk voor de kerk. Löllbach was nu de zetel van een eigen lutherse parochie. In 1719 werd de katholieken het gezamenlijk gebruik van de kerk toegestaan. In 1836 vond eindelijk de unie met de gereformeerden plaats. Sinds enige tijd is Löllbach ingepfarrd bij Hundsbach. De kerk ligt verhoogd aan de rand van het dorp, te midden van de ommuurde voormalige begraafplaats, die vandaag de dag volledig is opgehoogd. Aan de zuidwesthoek van de kerk is de grafsteen van de ambtschoolmeester Johann Ludwig Meurer uit 1742 ingemetseld. De toren met de nog zichtbare klankgaten werd rond 1200 in de noordelijke hoek tussen het koor en het schip gebouwd. De twee onderverdiepingen zijn nog romaanse stijl. Bij de bouw van het laatgotische koor rond 1500 werd de toren verhoogd met een derde klokkenverdieping met een zadeldak tussen gemetselde gevels, die met stenen kruisen zijn versierd. Daar hangen drie klokken van verschillende grootte. De kleinste daarvan werd in 1864 in Neuwied gegoten. De middelste en grote klok kwamen na de Tweede Wereldoorlog, in 1951, van de Hamburger klokkenbegraafplaats naar de Löllbacher kerk. Ze stammen uit Breslau in Silezië (1685) en uit Elbing in Oost-Pruisen (1687) als vervanging voor de twee klokken die tijdens de oorlog moesten worden ingeleverd. Het kerkgebouw werd tijdens de Dertigjarige Oorlog verwoest en rond 1663 weer opgebouwd. In de 18e eeuw werd het opnieuw vernieuwd. Het breuksteenmetselwerk is op de hoeken versterkt met blokken. Het koor is zeer waarschijnlijk een werk van Philips van Gmünd, genaamd Hünermenger, de bouwer van de slotkerk van Meisenheim en de Alexanderkerk in Zweibrücken. Het koor is driedelig gesloten; het plafond is een netgewelf en de visblazenmaatwerkramen zijn tweedelig. Bij de laatste restauratie in 1967 werd de middeleeuwse koorversiering blootgelegd en vernieuwd. Bij de vernieuwing van de kerkramen in 1963 werden de koorramen door Helmuth Uhrig kleurrijk vormgegeven. Het middelste raam toont de opgestane Heer, de twee onderste "Opgestaan uit de doden". De engel van God zegt tegen de vrouwen: "De Heer leeft, hij heeft de dood overwonnen". In de twee middelste ramen is afgebeeld: "Opgevaren naar de hemel". De boodschappers van God zeggen tegen de leerlingen: "Hij zal terugkomen!" De twee andere ramen zijn gelijkenissen in beeld weergegeven: De gelijkenis van het grote avondmaal, dat wordt gevierd, ook al zeggen de eerst uitgenodigde gasten af; en de gelijkenis van het onkruid, dat pas bij de oogst van het tarwe wordt gescheiden. De elf schilderijen, vervaardigd door de schilder Johann Engisch (1668-1742), zijn rondom de galerij en aan de westwand naast de ingang aangebracht. Ze stellen verhalen uit het Oude en het Nieuwe Testament voor. Onder elk schilderij staat de bijbehorende bijbeltekst vermeld, zodat de kijker op basis van deze aanwijzingen de weergegeven verhalen kan nalezen. De schilderijen hangen pas sinds hun restauratie in 1965 op hun huidige plaats. Eerder waren ze in het koor aan de toen daar staande banken bevestigd. Galerij, orgel en kansel zijn van hout en in de gedekte kleuren grijs en rood geschilderd. Het orgel aan de westzijde op de galerij werd in 1859 gebouwd door de beroemde orgelbouwers Gebrüder Stumm uit Rhaunen-Sulzbach. Het is een eenmanualig orgel met 10 registers. Ook de overdekte kansel is van de Gebrüder Stumm en is harmonieus aangepast aan de bouwstijl van het geheel. De inscriptie van de bovenste en onderste kanselsims in de stijl van de bouwperiode betreft bijbelse citaten (Jes. 58, vers 1 en Psalm 119, vers 105). Aan de onderzijde van de kanselboog bevindt zich een olieverfschilderij dat een duif met wijd uitgespreide vleugels toont, die uit de wolken naar beneden vliegt om "Vrede zij met u" te verkondigen. Het huidige meubilair kwam echter pas in 1967/68 in het godshuis.