Waarschijnlijk was de Disibodenberg al bij de Kelten en later ook bij de Romeinen een plaats van cultische betekenis. De naam Disibodenberg is echter te danken aan de Iers-Schotse rondreizende monnik Disibod, die als stichter van het klooster rond 650 wordt beschouwd.
In de daaropvolgende tijd werd het middeleeuwse klooster in verschillende bouwfasen uitgebreid: Rond 1000 stichtten Augustijnen op de Disibodenberg een kapittel, vanaf 1100 bouwden Benedictijnen een kloostercomplex met basiliek, drie kapellen, kruisgang en -tuin, kapittelzaal, slaapvertrekken, keuken en werkplaatsen. Dit was de tijd waarin ook Hildegard van Bingen ongeveer 40 jaar in een kluis op de Disibodenberg doorbracht. Vanaf 1300 voegden cisterciënzers nog aanzienlijke grote gebouwen toe. In 1560 door de monniken verlaten, verviel het klooster echter steeds meer en werd door de omliggende gemeenschappen als steengroeve gebruikt. Pas met de privatisering van het terrein vanaf 1812 werd deze roofbouw gestopt.
Vandaag de dag is het complex in het bezit van de particuliere Disibodenberger Scivias-stichting. Zowel de kloosterruïne Disibodenberg als het geïntegreerde romantische landschappark van 1840 staan onder monumentenzorg en beslaan een oppervlakte van 20.000 m². In het archeologisch museum worden stenen getuigen uit twee millennia tentoongesteld.
